De verkiezingen in Wit-Rusland worden door velen als een schijnvertoning beschouwd, waarbij Aleksandr Loekasjenko zich voorbereidt op zijn zevende presidentschap. Ondanks de gratieverlening aan vijftien gevangenen vlak voor de verkiezingen, blijkt dit meer een strategische zet te zijn om de aandacht af te leiden van zijn misdaden. De oppositie beweert dat de uitslagen al vaststaan, en het Europarlement heeft deze verkiezingen scherp bekritiseerd als niet-legitiem. Terwijl Loekasjenko beweert dat hij met meer dan 90 procent van de stemmen zal winnen, klinkt er vanuit de geëmigreerde Belarussen een hoopvolle roep om democratie. Velen beschouwen de situatie als zorgwekkend en menen dat Wit-Rusland nauwelijks nog een onafhankelijke staat te noemen is.