Esther en Marcel, een gehandicapt stel, moeten na achttien jaar hun vrijwilligerswerk op school beëindigen. Hun situatie leidt tot verbijstering onder het personeel, waaronder Marianne, die hen aanstelde en hen vertrouwde. Na een pauze blijkt dat ze ineens om een hesje moeten vragen, wat hen niet verklaard wordt. De hele situatie wordt als absurd ervaren en lijkt op een sketch uit de Luizenmoeder. Het stel krijgt geen kans om afscheid te nemen van de kinderen en het personeel.