Thérèse en Astrid delen hun ervaringen van verlies en rouw na het overlijden van de geliefde Jonnie Boer. Thérèse reflecteert op de laatste momenten met Jonnie en het verdriet dat volgde, terwijl ze ook de onbegrijpelijke situaties bespreekt, zoals de belastingbrief die kort na zijn dood arriveerde. Nelson herinnert zich zijn mentor als iemand die voor hem alles betekende. Thérèse onthult dat Jonnie zich waarschijnlijk niet bewust was van zijn grote impact en liefde van anderen. Ondanks het verdriet heeft de familie besloten verder te gaan met de waarden en de erfenis die Jonnie heeft achtergelaten. Thérèse beschrijft het als een mooi maar moeilijk afscheid, met herinneringen die hun leven zullen blijven beïnvloeden.