Na anderhalf jaar in functie neemt premier Dick Schoof afscheid, een periode gekenmerkt door zowel lof als kritiek. In zijn afscheidsinterview blikt hij terug op zijn premierschap en geeft zichzelf een rapportcijfer tussen de 6 en 7, ondanks de vele uitdagingen en populistische druk waar hij mee te maken had. Schoof, ooit weggelachen en verguisd, weet dat zijn invloed niet te negeren was en erkent de moeilijkheden binnen de coalitie. Terwijl hij zich voorbereidt om naar de achtergrond te verdwijnen, zegt Schoof blij te zijn de enorme aandacht voor zijn persoon niet te missen. Zijn kabinet wordt niet beschouwd als een hoogtepunt in de Nederlandse politiek, maar de erfenis van Schoof, met een recordaantal bewindslieden en continuïteit in turbulente tijden, roept gemengde gevoelens op. De laatste ministerraad staat in het teken van reflectie en erkenning, met ministers die hem loven ondanks de moeilijkheden.